မဟာ ပဒုမ ဇာတ်တော်

မဟာ ပဒုမ ဇာတ်တော်

ရှေးရှေးတုန်းက, ဗာရာဏသီပြည်တွင် မင်းတစ်ပါး စိုးစံတော်မူသည်။ ထိုမင်းကြီးသည် အလွန်အေးမြသော ပဒေသရာဇ် မင်းမျိုးမင်းနွယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ နိုင်ငံတော်သည် မိုးခေါင်ရေရှားပါးမှု ပြဿနာမရှိ၊ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြသည်။ မင်းကြီးသည် ဥစ္စာပစ္စည်းများစွာကို ပိုင်ဆိုင်သော်လည်း မည်သည့်အခါမှ မမက်မော၊ အလဟဿ မသုံးစွဲ။ အမြဲတမ်း တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်ပြီး၊ ပြည်သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို ရှေးရှုတော်မူသည်။

တစ်နေ့သ၌ မင်းကြီးသည် နန်းတော်အတွင်းမှ နန်းတော်ပြင်သို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုတော်မူရာ၌၊ ပြည်သူတစ်ဦး၏ အိမ်ရှေ့တွင် မီးခိုးများ ထောင်းခနဲ ထွက်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။ ထိုအိမ်သို့ ချဉ်းကပ်၍ ကြည့်ရှုတော်မူရာ၌၊ ထိုအိမ်သူအိမ်သားတို့သည် ပျင်းရိစွာဖြင့် အိပ်မောကျနေကြပြီး၊ အိမ်အတွင်း၌လည်း ညစ်ပတ်ပေရေလျက် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မင်းကြီးသည် ထိုသူတို့၏ အခြေအနေကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်တော်မူပြီး၊ ထိုသူတို့အား သတိပေးဆုံးမတော်မူသည်။

“အမောင်တို့၊ အသင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပျင်းရိစွာ နေထိုင်ကြသနည်း။ အလုပ်ကို မလုပ်၊ ဥစ္စာကို မရှာ၊ အိမ်ကိုလည်း မသန့်ရှင်းအောင် ထားကြသည်။ ဤသို့သော အပြုအမူတို့သည် အသင်တို့၏ အနာဂတ်ကို ပျက်စီးစေလိမ့်မည်။”

ထိုသူတို့သည် မင်းကြီး၏ စကားကို နားမထောင်ဘဲ မာန်မာန ထောင်လွှားစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားကြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် အလုပ်လုပ်ရမည်နည်း။ အကျွန်ုပ်တို့မှာလည်း ဥစ္စာပစ္စည်းများစွာ ရှိနေပြီး၊ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်နိုင်ပါသည်။ မင်းကြီးကလည်း အကျွန်ုပ်တို့ကို အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်တော်မူရသနည်း။”

မင်းကြီးသည် ထိုသူတို့၏ မာန်မာနကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်မပျက်တော်မူ။ မင်းကြီးသည် မင်းအဖြစ်၏ တာဝန်ကို သိမြင်တော်မူပြီး၊ ထိုသူတို့အား အကျိုးရှိသော တရားကို ဟောကြားတော်မူသည်။

“အမောင်တို့၊ ဥစ္စာပစ္စည်းသည် ခဏသာ ဖြစ်သည်။ အလုပ်ကို မလုပ်လျှင် ဥစ္စာသည် ကုန်ခန်းသွားလိမ့်မည်။ အလုပ်လုပ်မှ ဥစ္စာကို ရှာဖွေနိုင်မည်။ အိမ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ထားလျှင် ရောဂါဘယ ကင်းဝေးမည်။ ပျင်းရိစွာ နေထိုင်လျှင် အနာဂတ်သည် ပျက်စီးမည်။”

မင်းကြီးသည် ထိုသူတို့အား ဆုံးမတော်မူပြီးနောက်၊ မင်းအဖြစ်၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်တော်မူသည်။ ထိုအခါက သူ၏ နိုင်ငံတော်သည် ပိုမို၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး၊ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ပိုမို၍ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်လျက် ရှိကြသည်။

မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ထိုဇာတ်တော်ကို ဟောကြားပြီးနောက်၊ ရဟန်းတို့အား မိန့်တော်မူသည်မှာ၊ “ထိုအခါက မဟာ ပဒုမ မင်းကြီးသည် ငါဘုရား ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုပျင်းရိသူတို့ကား ယခုအခါ၌ မကောင်းသော အကျင့်ကို ကျင့်ကြံလျက်၊ မကောင်းသော အနာဂတ်ကို ရင်ဆိုင်နေရသော သူများပင် ဖြစ်ကြသည်။”

ထိုမှတစ်ဖန်၊ ဘုရားရှင်သည် ပျင်းရိခြင်း၏ အပြစ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ပျင်းရိခြင်းသည် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ပျက်စီးစေပြီး၊ သီလကို ပျက်စီးစေပြီး၊ ပညာကို ပျက်စီးစေပြီး၊ စည်းစိမ်ကို ပျက်စီးစေပြီး၊ နိဗ္ဗာန်သို့ သွားရာလမ်းကိုလည်း ပျက်စီးစေသည်။

ထို့ကြောင့်၊ ရဟန်းတို့နှင့် ပြည်သူပြည်သားတို့သည် ပျင်းရိခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍၊ ကြိုးစားအားထုတ်စွာဖြင့် မိမိတို့၏ ဘဝကို တည်ဆောက်ကြရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည်။

ဤဇာတ်တော်သည် ပျင်းရိခြင်း၏ အပြစ်နှင့် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်း၏ အကျိုးကို ဖော်ပြသည်။ အလုပ်ကို မလုပ်ဘဲ ဥစ္စာကို မရှာ၊ အိမ်ကိုလည်း မသန့်ရှင်းအောင် ထားသူတို့သည် မိမိတို့၏ အနာဂတ်ကို ပျက်စီးစေသည်။ ကြိုးစားအားထုတ်သူတို့ကား ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး၊ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်နိုင်ကြသည်။